Maurice van Tellingen- de Volkskrant

Galeriehouder Ron Mandos heeft een mooi woord voor het soort werk dat hij verkoopt: jongentjeskunst.
Jongentjeskunst is kunst die eruit ziet alsof ze door een uiterst begaafd jongetje op zolder op woensdagmiddag in elkaar is gezet.

Voor de goede orde: het verkleinwoord is aanmoedigend, niet badinerend.

Maurice van Tellingen, bijvoorbeeld. Hij beoefent een genre dat hier bekend is gemaakt door Hans Op de Beeck en Edwin Zwakman:
het geënsceneerde stadslandschap: schaalmodellen van flatgevels, stoepen, snelwegen, het interieur van een wasserette.
Ze zijn gemaakt van glas, metaal, aklydverf et cetera. Sommige hangen aan de muur.

Ik vind ze erg goed. Ze zitten vol mooie details: een put, een visgraat van klinkers, een plukje onkruid dat tussen de tegels doorpiept
als het laatste haar boven de oren van een oude vent. Minder dan gemaakte dingen kijk ik ernaar als stukjes uitgeknipte,
en getransplanteerde realiteit die je vrij laten associëren. Die put, bijvoorbeeld, daar kan ieder moment een tennisbal in rollen,
en in die flatgevel, daar gaat een wereld achter schuil. Een wereld van vereenzamende bejaarden.
Én knutselende jongentjes.

bron: De Volkskrant, 6/12/2013. Bespreking JEANNE PRISSER 

Images