KUNSTBEELD

"Het is net alsof de kunstenaars in Zuid-Korea geen rem hebben"

Interview

dinsdag 24 februari 2015


Anna van Leeuwen | Zuid-Koreaanse kunst is zeldzaam in Nederland. Daarom nodigde galeriehouder Ron Mandos gastcuratoren Jeannette ten Kate en Edwin van Wijngaarden uit om een tentoonstelling samen te stellen met vier jonge Zuid-Koreaanse kunstenaars die hard op weg zijn de internationale kunstwereld te veroveren: Jiyen Lee, Ji Eun Kim, Jung Lee en Wonkun Jun.
 


Ten Kate en Van Wijngaarden vormen een opmerkelijk curatorenduo: zij is kunstadviseur en leidt een Art’s Club voor kunstverzamelaars, Van Wijngaarden richtte o.a. modelabel Just B. op en verzamelt kunst. Samen proberen ze nu onder de naam B2 jonge kunstenaars uit het Verre Oosten een platform te bieden en te stimuleren op hun weg binnen de westerse kunstwereld.


Jiyen Lee, Above the timberline 5 E1_5, 2012, 150 x 158 cm, digital photo collage pigment print Courtesy the artist

Hoe is de liefde voor Zuid-Koreaanse kunst begonnen?
Edwin: In 2012 ontdekte ik bij Espace Louis Vuitton in Hongkong Jiyen Lee. Haar werk sprak me aan omdat ze een soort kluwen liet zien van roltrappen. Omdat ik uit de mode kom, deed die kluwen me denken aan het wolmerk, zo’n bol wol. Maar wat Lee had gemaakt was een video: een bewegende kluwen roltrappen. Ik kon er echt tijden naar kijken, ook om te zien wat iedereen aan had. Ik heb meteen Jeannette ge-appt, omdat ik zo was getriggerd door die video.
Jeannette: Ook ik viel voor het werk van Jiyen Lee. Het lijkt gephotoshopt, maar haar foto’s zijn gefotografeerde collages, dat hebben we in haar atelier gezien. Later kwamen we in aanraking met het werk van Ji Eun Kim, die installaties maakt die te maken hebben met afbraak en opbouw, of dus oorlog en wederopbouw. Wat ik mooi vind, is dat haar werk aansprekend is door bepaalde cultureel herkenbare elementen, bijvoorbeeld het gebruik van bamboeconstructies, zoals je dat in de Koreaanse steigerbouw ziet. Tegelijkertijd is het hele idee van opbouw en constructie universeel herkenbaar, net als de foto’s en video’s van Jiyen Lee, die ook gaan over binnen en buiten, de massa en het individu. Bij onze selectie van kunstenaars hebben we daar wel op gelet.


Ji Eun Kim, Urban Bulldozer, 2013, 280 x 435 cm, self adhesive vinyl on corrugated plastic sheet Courtesy the artist

En was Ron Mandos ook meteen enthousiast?
Jeannette: Ron Mandos wist dat ik veel van Chinese kunst weet, maar hij was wel verrast toen ik hem benaderde met Zuid-Koreaanse kunst. Gelukkig wilde hij hen ook graag een platform bieden. De uiteindelijke selectie van deze vier kunstenaars hebben we met z’n drieën gemaakt.
Edwin: Als verzamelaar kende ik Ron al een tijd. Het was wel spannend om samen te werken, het heeft onze band nog sterker gemaakt. Hij moest zich volledig transparant opstellen, nu ik kon meekijken met hoe het er precies aan toe gaat in de galerie.

In welk opzicht is jullie ‘platform’ meer dan een tentoonstelling?
Jeannette: We willen ons initiatief meer inhoud geven, het gaat niet om alleen de expositie, maar we organiseren bijvoorbeeld een verdiepingsavond met verzamelaars en curatoren. Bovendien hebben we Jiyen Lee uitgenodigd  om naar Amsterdam te komen voor een residency voor drie maanden. Zo’n tijd in een ander land kan echt verschil maken voor haar kunstenaarschap, het is mooi om zoiets mogelijk te kunnen maken.

Jullie vertelden dat men niet zo happig is naar Zuid-Koreaanse kunst. Welk vooroordeel is dan zo hardnekkig?
Edwin: De reactie is eigenlijk vooral afwijzend: “Dat ken ik niet!”. Mensen zijn vertrouwd geraakt met Japan en met China, maar Zuid-Korea is voor veel Nederlanders nog echt onbekend. Ik was zelf ook verrast door wat ik in Seoul zag, hoe die stad zich ontwikkelt. Het is net alsof de mensen geen rem hebben, alsof iedereen aan een enorme inhaalslag bezig is. Creativiteit is daarbij heel erg belangrijk, niet alleen in kunst, maar ook qua denken, design en mode.
Jeannette: Wij willen vooral het begrip over oosterse kunst verder brengen. We zitten in een mondiale wereld, het is niet meer van deze tijd om zo etnisch naar kunst te kijken.
Edwin: Mensen willen toch verrast worden?
Jeannette: Ja, daar gaat het om, dat je ‘s avonds thuiskomt en kunt zeggen: ‘Wat ik nu heb meegemaakt, wat ik nu heb gezien!’


Wonkun Jun, Untitled, 2010, 100 x 180 cm courtesy the artist

Images