RONMANDOS heeft het genoegen u uit te nodigen voor de solo tentoonstelling van Katinka Lampe. Deze zal plaats vinden vanaf 16.00 tot 19.00 uur op zaterdag 8 augustus.
In het werk van Katinka zien we kinderen en tieners met beladen symbolen, zoals een hoofddoek, een cape, een bivakmuts of overdadige make-up. Schuilt in deze beeldtaal een doel om het publiek te shockeren?
Is het werk een nieuwe realiteit geworden?
Deze vragen roept het werk van Katinka Lampe op. Maar toch is noch het portret noch het thema het hoofdmotief in haar werk. Ze wordt gedreven door het moment dat beelden gaan wringen en wanneer de werkelijkheid verloren gaat. Dit gebeurt al als een foto met een model geënsceneerd wordt. Als er dan vervolgens een schilderij van gemaakt wordt is de realiteit van al zijn betekenissen ontdaan. Het beeld is nu niet meer letterlijk te vertalen of te herleiden het is een hyperrealiteit geworden, een visueel statement dat geconfronteerd wordt met beeldervaringen uit heden en verleden.
Naast het werk van Katinka Lampe is er werk te zien van kunstenaars waarin verwantschap met het werk van Katinka voelbaar is. Werk van Charles Fréger, Michelle Sank en Ruud van der Peijl zal te zien zijn in de achterruimten van de galerie.
Interview Katinka Lampe
1. Wat is jouw manier van werken, je kiest een foto ter inspiratie en dan?
Ik houd een archief bij van foto’s die mij inspireren; bijvoorbeeld foto’s van bendes, modefoto’s en afbeeldingen van oude meesters. Vanuit een geselecteerd beeld ga ik dan een geënsceneerde foto maken met een model en met elementen die in de originele foto voorkomen. Zo bouw ik een archief van mijn eigen foto’s op waar ik er vervolgens één van kies dat uiteindelijk tot een schilderij leidt.
2. Waarom schilder je kinderen/ tieners?
Kinderen zijn beter inzetbaar. Een volwassene heeft veel meer karaktertrekken die zich uiten in het gezicht. Kinderen zijn beter te manipuleren en daarom beter om in te zetten bij het ensceneren van een beeld. Als je een kind afbeeldt met symbolische voorwerpen dan maakt dat meer indruk. Het tonen van kinderen met beladen elementen heeft veel meer invloed dan een volwassene met hetzelfde beladen voorwerp omdat kinderen naïef zijn. Door een kind in dergelijke context te plaatsen, neem je in feite de onschuld weg. Dit is het shockerende aan mijn kunst.
3. Wat is het element van vervreemding in jouw werk?
Het element van vervreemding is eigenlijk dat niets werkelijk is in mijn kunst.
Ik combineer elementen zoals make-up en kleding met een specifieke compositie of blik die ik in een tijdschrift heb zien staan. Dit zet ik in wanneer ik met het model ga werken. Het portret is volledig geënsceneerd, in de werkelijkheid zou het nooit kunnen bestaan. Je ziet bijvoorbeeld nooit een kleuter met een bivakmuts, het is onwerkelijk. Hierin ligt de kern van mijn werk, als ik een volwassene zou tonen met een bivakmuts, dat zou het niet zoveel invloed hebben. Het werk wordt dan te realistisch nu is het helemaal artificieel. Het is een picturale werkelijkheid, ik heb geen politiek statement.
Mijn werk is een visueel statement omdat herkenbare elementen in een onverwachte unieke context worden getoond. Dit zet de toeschouwers aan om deze herkenbare elementen in een nieuwe context te plaatsen.
4. Jij haalt je inspiratie uit kranten, tijdschriften en andere kunstwerken, zijn er overeenkomsten in de beelden die jij gebruikt ter inspiratie?
De foto’s die ik selecteer zijn allemaal portretten. Hiernaast hebben de foto’s vaak een emotionele lading en verwijzen ze naar menselijke relaties. Je zou kunnen zeggen dat de inspiratiebronnen ook geënsceneerde eigenschappen hebben net als mijn schilderijen. Het zijn geen natuurlijke afbeeldingen. De werken die op de oude meesters zijn geïnspireerd, worden zeer zorgvuldig gecomponeerd met bijvoorbeeld het juiste kapsel om de rijke situatie van toen weer te geven. Ik maak gebruik van de compositie van de oude schilderijen om mijn werken te construeren. Bepaalde elementen uit de werken zoals een kapsel of een ketting gebruik ik weer in mijn schilderijen.
De afbeeldingen van de bendes zijn ook geënsceneerd. De leden van deze “gangs” poseren in feite ook op een bepaalde manier. Ze dragen speciale kleding om aan te laten zien bij welke bende ze horen en om te laten zien dat ze de hegemonische cultuur ondermijnen. De modefoto’s zijn natuurlijk volledig geconstrueerd, ik vind het mooi hoe ontwerpers elementen uit het dagelijkse leven gebruiken en deze uitvergroten om het er heel erg dik op te leggen in een modefoto (bv. een heftig kapsel, dikke wenkbrauwen, aparte kleding)
5. Je laat vaak kinderen met make-up of met hoofddoeken zien. Kies je bewust bepaalde motieven in jouw werk die refereren aan omstreden onderwerpen?
Ik vind dat ik vooral herkenbare motieven gebruik. Iedereen kan ze meteen herkennen. Hierdoor zijn mijn schilderijen geen abstracte werken. Ik kies wel bewust elementen die het publek zal raken. Ik weet dat bepaalde elementen die ik gebruik verkeerde associaties kunnen oproepen, maar ik vind dat deze verschillende reactie´s niet verkeerd zijn. Sommige toeschouwers interpreteren het werk anders dan andere mensen. Wat ik hoop te bereiken is het plaatsen van herkenbare elementen in een nieuwe context. En dat het publiek hierdoor anders zal denken over deze symbolen, dat men zijn eigen vooroordelen zal ondervragen en ze wellicht anders zal ervaren. Eigenlijk zet ik steeds verschillende elementen in die ik in een heel mooi beeld giet. Wat vaak dan zo boeiend is dat de schoonheid van mijn werk zo’n schril contrast vormt met het minder mooie en grove onderwerp.
6. Je zegt dat jouw werk enkel en alleen over het manier van schilderen gaat. Jouw werk stelt de stilistische keuzes centraal. Waarom gebruik je dan zulke beladen motieven? De motieven in jouw werk zijn toch zeer controversieel of relevant in onze hedendaagse samenleving.
Dat ik hier zo de nadruk op leg is vooral om bepaalde verkeerde reacties op mijn werk te voorkomen. Namelijk de reactie dat iemand iets persoonlijks ziet in het geportretteerde kind en dan het schilderij op een heel persoonlijke manier gaat interpreteren. Mijn werk gaat niet om de persoon die is afgebeeld, het zijn anonieme portretten. In feite gaat mijn werk over een heleboel onderwerpen.
Zoals ik eerder zei ben ik gefascineerd door het werken met bestaande elementen en die op een nieuwe en artificiële manier te tonen. Dit gebeurt eigenlijk al in het begin van het proces als ik een foto ensceneer met een model. Als ik dan vervolgens ga schilderen ligt mijn prioriteit wel bij de techniek van het schilderen en de stilistische keuzes die ik moet maken. Ik schilder telkens in sessies en elke sessie moet ik een reeks nieuwe keuzes maken. Tijdens het schilderen probeer ik wel de vragen te beantwoorden die tijdens het proces van schilderen zich voordoen.
7. ‘Old Masters, gangs and fashion models’ is de nieuwe titel voor de tentoonstelling Verwijst deze titel naar het beeldmateriaal dat jouw werk inspireert?
Met deze titel wil ik inderdaad de nadruk leggen op de inspiratie van mijn werk. Dit is eigenlijk nieuw en dat heb ik nog nooit gedaan. Ik wil laten zien waar het werk vandaan komt en dat geeft hopelijk een extra betekenis aan het werk.
