Enorme tekeningen in RONMANDOS galerie. Centraal staat de dubbelzinnige schoonheid van natuur en mens. De glamour, maar ook de vluchtigheid. De overdaad, maar ook de schaduwkant. Het leven, maar ook de dood. Want het één kan niet bestaan zonder het ander.
Renie Spoelstra (1974) tekent met houtskool en krijt op het eerste gezicht vriendelijke en herkenbare recreatiegebieden. Hiervoor maakt zij gebruik van zelf geschoten filmmateriaal. Haar realistische stijl, de dieptewerking en het grote formaat maken het tot verbluffende werken. Echter, de natuur is niet alleen mooi, maar ook een verraderlijk podium. De verlatenheid en de schaduwpartijen geven het werk een onheilspellende spanning mee.
Jolijn van Rees (1978) ontwikkelde tijdens haar studie Autonome Beeldende Kunst aan de Willem de Kooning Academie een voorkeur voor tekenen. Bleef zij eerst dicht bij zichzelf om een eigen stijl te ontwikkelen, tegenwoordig richt zij zich steeds meer op de actualiteit. Heel anders dan Renie en Anouk, is Jolijn haar stijl gecontroleerd lineair en de figuren lijken uiterst fragiel. Haar werk heeft altijd een conceptuele inslag, veelal over de vergankelijkheid van schoonheid en leven en de maakbaarheid van het lichaam. Dit lichaam en hoe we ermee omgaan, staat aan de basis van haar nieuwste werk.
Anouk Griffioen (1979) tekent bij voorkeur op groot formaat en met veel expressie. Met grove lijnen en donkere vlakken zet zij haar avant-garde vrouwen op papier. Gebaseerd op poses en houdingen van glamourfoto’s lijken het rolmodellen; sterke vrouwen. Maar de emotie overheerst; eenzaamheid, pijn, angst en frustratie worden uitvergroot, maar wat overblijft is de leegte, passiviteit en schaamte misschien. De vrouwen gaan op in hun achtergrond en zijn alleen in hun eigen wereld.
