Renie Spoelstra streeft bij haar enorme houtskooltekeningen naar een sfeer van opzettelijke apathie; uren en dagen verstrijken in een flits, elk moment bevroren in de tijd en ieder moment gelijk.
Bij haar meest recente werk gaat het haar steeds meer om het veralgemeniseren van het bijzondere. Ze wil concrete waarnemingen zo reduceren dat ze kunnen fungeren als substituut voor een veelvoud van gelijksoortige situaties.
In 2001 is zij begonnen met het fotograferen van stukken Nederlands bos en recreatiegebied zonder al te specifieke kenmerken. Wat ze wil vangen is de ‘climaxloosheid’, in de zin dat er niks gebeurt. Naar aanleiding van die foto’s is zij gaan tekenen, hierbij gebruik makend van de eigenschappen van het materiaal. Inmiddels gebruikt ze film-stills in plaats van foto’s.
