Hij studeerde kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Wurzburg en autonome beeldende kunst aan de Kunstacademie van Nürnberg.
In Oliver Boberg’s ‘locaties’ zijn geen mensen te bekennen. Het zijn verlaten ruimten van beton of asfalt; bekende beelden van afvallige moderne architectuur. Het zijn plaatsen die iedereen herkent van ergens, maar niemand weet van waar. Zijn werken doen ons herinneren aan de straten en pleinen die we zo vaak passeren dat ze in ons geheugen gegrift zijn als archetypische beelden. Maar in werkelijkheid zijn deze hyperrealistische locaties door de kunstenaar verzonnen schaalmodellen die hij na het fotograferen weer vernietigd. Het zijn kopieën zonder origineel die authenticiteit presenteren als een ambivalente constructie. Enerzijds zijn zij origineel, anderzijds zijn zij bedacht. Boberg’s gefotografeerde schaalmodellen bevatten een opsomming van alle mogelijke verschijningsvormen van architecturale situaties, terwijl zij tegelijkertijd door de alomtegenwoordigheid alle mogelijkheden om het beeld te plaatsen onmogelijk maakt. Zijn capaciteit om een algemeen modernisme te creëren ligt in de alomtegenwoordigheid van zulke locaties in de Westerse steden. Zijn aandacht voor details en de zeer nauwkeurige recreatie van vervallen gebouwen, roept de pijnlijke constatering op dat deze gebouwen, eens de uiting van het Westerse idealistische geloof in het nieuwe, ook onderhevig zijn aan een verouderingsproces. De abstracte schoonheid van deze geconstrueerde locaties bieden de beschouwers de kans om onze moderne nalatenschap in een ander licht te zien. De beelden van nat cement, vervaagde kleuren en brakke grond, creëert een alternatieve esthetische wereld die meer lijkt thuis te horen in een emotioneel en sferische omgeving dan in de werkelijke stad.
