Marc Müller bouwt constructies die zichzelf niet direct prijsgeven. Ze houden het midden tussen constructies en deconstructies. Het zijn architectonische bouwsels die weliswaar als meubels gebruikt kunnen worden, maar die niet altijd functioneel hoeven te zijn.
Müller creëert in meubelplaat voortwoekerende bouwsels waarvan de beweging slechts tijdelijk lijkt stil te staan. Het materiaal is eenvoudig. De kleur wit. Maar het effect is van een indrukwekkende bezetenheid. Het lijkt alsof Müller leven heeft geblazen in de constructies, maar dat ze zichzelf vervolgens zijn gaan reproduceren. Op een rigide en systematische wijze woekeren ze voort. De kracht zit ‘m erin dat Müller op het juiste moment ingrijpt en zijn constructies in toom weet te houden. Hij stopt het proces daar waar functionaliteit en nutteloosheid in elkaar over dreigen te gaan. Zo ontstaan objecten die als meubel altijd bruikbaar zijn, niet altijd even functioneel zijn maar vooral schoonheid en poëzie in zich dragen.
In zijn tekeningen kan Marc Müller nog verder gaan. Op de zich ontluikende constructies is geen enkele rem zichtbaar of noodzakelijk. Chaos krijgt de vrije hand maar de chaos lijkt te ontstaan door een teveel aan orde. Müller tekent interieurs of meubels die eindeloos voortborduren op hun eigen systematiek. De tekeningen zijn in zwart-wit en daarmee in wezen net zo eenvoudig als de driedimensionale objecten. Uit de tekeningen vloeien nieuwe ideeën voor objecten voort, uit de objecten vervolgens de behoefte aan de vrijheid van de tekeningen. Zo is het maakproces vrijwel gelijk aan de constructies zelf: het één lokt het ander uit als een dominosteen die zich met volle overgave heeft gestort op de andere stenen en zo een proces in werking zet dat, zonder interventie, niet meer te stoppen is.
