Het interieur is een van de kernmotieven van het werk van Maurice van Tellingen. In het werk manifesteert het interieur zich meestal in de vorm van kleine kijkkastjes. Zelf duidt Van Tellingen zijn miniatuurinterieurs het liefst als ruimtelijke schilderijen. Een vergelijking met zeventiende-eeuwse genreschilderkunst licht voor de hand. Deze vergelijking plaatst Van Tellingen in de Hollandse traditie van het interieur. Maar waar de interieurs van Johannes Vermeer en Pieter de Hoogh bevolkt worden door mensen, blijven de interieurs van Van Tellingen ervan verstoken. Wel is de aanwezigheid van de mens voelbaar. Dat komt hoofdzakelijk door het subtiele gebruik van licht, dat in de interieurs van Van Tellingen geen natuurlijke oorsprong heeft, maar duidelijk door de mens is ingebracht. En waar de menselijke aanwezigheid zichtbaar wordt, is dat indirect, bijv. in de vorm van schaduwen.
Het werk roept vervlogen jaren op, toen de tijd stil leek te staan.
Dat is in onze huidige spektakelmaatschappij wel even anders. De trein der traagheid heeft zich in beweging gezet, accelereert en weet niet meer van stoppen. Een stroom beelden van over de hele wereld dringt via de televisie dagelijks ons interieur binnen. Rust lijkt niet meer te bestaan. Van Tellingen poogt ons met zijn modellen de tijd terug te geven. Een tikkende klok geeft dat soms letterlijk aan. We krijgen de tijd om de gewone realiteit als waardevol te ervaren.
Maar kennen wij de werkelijkheid eigenlijk wel? Is het waarschijnlijk dat er slechts één werkelijkheid bestaat? Of heeft ieder een eigen werkelijkheidsbeeld? En in hoeverre is de werkelijkheid na te bootsen?
Misschien is het maken van een schaalmodel van de werkelijkheid wel de beste manier om grip te krijgen op dit in principe ongrijpbare fenomeen.
In de architectuur is de maquette een beproefd middel om structuren te verhelderen en ruimtelijk inzicht te verschaffen. Het schaalmodel van een gebouw geeft een compacter en daardoor vaak krachtiger beeld dan het gebouw zelf, dat niet in een oogopslag te vatten is. Bovendien ontdoet een schaalmodel zich van overbodige details. Het probeert de kern weer te geven.
Hoewel Maurice van Tellingen zichzelf ruimtelijk schilder noemt, kunnen we hem ook in de traditie van de architectuur te plaatsen. Noem hem een architect van de werkelijkheid. Via zijn modellen laat hij ons steeds een nieuwe, eigen werkelijkheid construeren. In ons hoofd. Maar dat is dan ook de plek waar de werkelijkheid huist.
