Katinka Lampe schildert portretten. Je herkent tenminste duidelijk een afbeelding van een persoon. Toch is dat niet het hoofdmotief van het schilderij. Het portret is slechts aanleiding tot het maken van het schilderij. Het portret is het beeldconcept.
Het schilderen is een zoektocht naar een uniek, autonoom moment. Het schilderen bestaat naast de technische handelingen, uit het maken van bewust subjectieve, stilistische keuzen.
Het schilderij is daardoor een visueel statement. Een beeld dat een uitnodiging is om te zien en te kijken. Om vragen te stellen en te toetsen wat je ziet.
Inspiratie haalt Katinka Lampe zowel uit foto’s uit tijdschriften en kranten als uit reproducties van oude schilderijen. Een reproductie van een schilderij van Vermeer, een foto van een opgedoft model, of een krantenfoto van een crimineel kunnen haar aanzetten tot het ensceneren van een scène met een model.
Het werk maakt ze in series. Een serie bestaat uit een aantal schilderijen met hetzelfde onderwerp.
Startpunt is het idee dat een picturale werkelijkheid op zichzelf staat en niet een nabootsing van de werkelijkheid is. Het beeld verwijst hooguit naar een werkelijkheid. Namelijk de onze. Een beeld verwijst naar iets dat we herkennen. Iets dat wij als de werkelijkheid ervaren.
Ieder schilderij is zijn eigen picturale werkelijkheid geplaatst in en tegenover beeldervaringen van het heden.
